De trein bleef rijden, ook toen mijn wereld stilviel

“Je stapt in een trein en die blijft rijden. Terwijl jij eigenlijk even wilt stilstaan om te begrijpen wat er gebeurt, gaat alles door.” Dat gevoel herkent Mariël Domhof als geen ander. Samen met haar partner Joris en hun twee zoons woont ze in Zieuwent. Borstkanker kwam vaker voor in haar familie. Haar moeder kreeg drie keer borstkanker en ook haar zus kreeg de ziekte. “Door mijn familiegeschiedenis was ik extra alert. Ik wist dat ik goed naar mijn lichaam moest luisteren.”

‘Het zal wel meevallen’

Toen Mariël vijftig werd, kwam de uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek borstkanker. “Je hoopt natuurlijk dat er niets gevonden wordt. Maar juist daarom is het belangrijk om te gaan.” Rond diezelfde periode voelde ze een verharding in haar borst die ze niet herkende. “Je probeert jezelf gerust te stellen. Je denkt: het zal wel meevallen. Toch bleef er ergens een gevoel knagen.” Nog voor de uitnodiging op de mat viel, ging ze naar de huisarts. De huisarts verwees haar door naar het ziekenhuis voor een mammografie.

Een gesprek dat alles veranderde

Na de mammografie volgden een MRI en een biopt. Daarna kwam het gesprek met de oncoloog waarin Mariël en Joris de uitslag kregen. “Je gaat zo’n gesprek in met de hoop dat het meevalt. En dan krijg je slecht nieuws. Dat is een klap.” Mariël kreeg te horen dat ze hormoongevoelige borstkanker had. Vanaf dat moment volgden de afspraken elkaar snel op. “Je hoort de woorden, maar ze komen niet echt binnen. Ondertussen vraag je je af: wat betekent dit voor mij en mijn gezin?” Daarom is het fijn als er iemand naast je zit die ook luistert en je later kan helpen te herinneren wat er is gezegd. De rit naar huis voelde verdoofd. Pas thuis kwamen de gedachten en vragen weer: “Is het uitgezaaid? Wat staat ons eigenlijk te wachten?”

Stap voor stap

Voor Mariël volgde een intensief traject bij het Streekziekenhuis Koningin Beatrix. Ze kreeg zestien chemobehandelingen en een operatie waarbij haar rechterborst werd verwijderd. “Er komt zoveel op je af. Je krijgt zoveel informatie, zoveel afspraken en zoveel momenten om te verwerken. Ik merkte dat ik het in stukjes moest hakken. Eerst dit, daarna dat. Anders werd het te veel.”

Verder na kanker

Na de operatie brak een andere fase aan. De chemobehandelingen waren achter de rug en Mariël startte met hormoontherapie. Het gewone leven kwam langzaam weer terug, maar de ervaring van kanker bleef onderdeel van haar leven. “Je bent klaar met de behandeling, maar daarmee is niet alles meteen voorbij. Je lichaam en je hoofd hebben tijd nodig om te herstellen.” Littekens, haarverlies en vermoeidheid maakten duidelijk dat herstel meer is dan genezen alleen. “Het gaat niet alleen over wat er medisch gebeurt. Het raakt ook je vrouw-zijn en hoe je naar jezelf kijkt. Dat heeft tijd nodig.” De steun van haar omgeving voelde als een warme deken. Langzaam vond Mariël haar ritme weer terug. Totdat er tijdens een controle weer iets werd ontdekt.

Opnieuw de trein in

De onzekerheid keerde terug. Hoewel de mammografie geen directe aanleiding gaf tot zorgen, bleef Mariël het gevoel houden dat er iets niet klopte. “Mijn gevoel zei dat ik verder wilde laten onderzoeken wat er aan de hand was.” Uiteindelijk bleek dat er sprake was van een uitgebreid voorstadium van borstkanker in haar andere borst. Deze nieuwe diagnose bracht opnieuw onzekerheid met zich mee. “Je denkt dat je verder bent. Dat je dit hoofdstuk achter je hebt gelaten. En dan begint het ineens weer. Je weet wat er komt kijken bij zo’n periode. De onzekerheid en de keuzes die je moet maken. Dat komt allemaal weer terug.”

Eén behandeltraject, meerdere ziekenhuizen

Voor haar vervolgbehandeling werkten specialisten uit meerdere ziekenhuizen in Oost-Nederland nauw samen binnen het ONZ Netwerk (Oncologische Zorg).  Onderzoeken, behandelingen en gesprekken vonden daardoor op verschillende locaties plaats, terwijl het voor Mariël voelde als één samenhangend behandeltraject. Voor een MRI-geleid biopt werd zij verwezen naar MST in Enschede. De operatie en borstreconstructie vonden plaats bij ZGT in Hengelo en Almelo. “Overal waar ik kwam, wist men wat er speelde. Het is fijn als je niet iedere keer opnieuw je hele verhaal hoeft te vertellen. Dat geeft vertrouwen.” Afspraken, onderzoeken en behandelingen vonden op verschillende locaties plaats, maar voor Mariël voelde de zorg als één geheel. De tweede keer wist ze beter wat haar te wachten stond, maar ook dat maakte de keuzes niet makkelijker. Ze merkte opnieuw hoe belangrijk het was om naar haar gevoel te luisteren en aan te geven wat voor haar belangrijk was. “Steek je niet in het zand. Als je merkt dat er iets niet klopt of anders voelt, laat er dan naar kijken. Het leven dendert vaak door, maar juist dan is het belangrijk stil te staan bij de signalen die je lichaam geeft.”